De pijn in het licht!

Een paar dagen terug schreef ik over de grote transformatie waar ik momenteel doorheen ga. Bedankt voor alle fantastische reacties op dat bericht!!

Hoe en waar dit alles is begonnen ga ik later allemaal vertellen, als het verhaal nog iets meer rond is, maar één aspect waar groei zit, wil ik er alvast (in het kort) uitlichten. En dat zit in het leren omgaan met pijn en angst.

Misschien niet het leukste onderdeel om over te schrijven (of te lezen), maar wel iets wat veel mensen waarschijnlijk herkennen of waar veel mensen net als ik mee worstelen.

Ik voel pijn en angst altijd in mijn buik. Het kan bij mij echt als een soort van steken komen. Ik voel bijvoorbeeld jaloezie en hup, een steek in mijn buik. Ik voel me afgewezen: hup, steek. Een slecht bericht: hup, steek in mijn buik. Ik ben bang om iets aan te gaan: hup, steek in mijn buik

Soms is dat gevoel sterk en soms iets zwakker. Ook duurt het de ene keer lang en de andere keer maar kort. Ik voel sowieso heel veel. Mijn buik is net een achtbaan. Het slingert mijn hele leven al van extatische vreugde naar onprettige pijnen. Dit alles kan allemaal gebeuren in momenten kort na elkaar. Hoezo onrustig?

Mijn normale tactiek is altijd om van die vreugde te genieten, hem na te jagen (en het uit te schreeuwen) en die gevoelens van pijn, angst zo snel mogelijk weg te stoppen

Ik probeer snel aan iets anders denken, te negeren en te ontwijken. Dat was mijn overlevingsstrategie.

Ik herinner me momenten in mijn relatie waar ik bijvoorbeeld bang was dat ik haar kwijt zou raken (omdat ze wat met een andere vent ging drinken of iets dergelijks) en dan kon ik of heel raar gaan doen, verwijten maken, oordelen, onredelijk worden, doen alsof het me niks deed of ik ging heel snel andere dingen doen om het maar niet te hoeven voelen. Het lijkt wel alsof dat gevoel zich dan ook opstapelt. Alsof het ergens in je lichaam achterblijft en vroeg of laat weer terugkomt.

Het voelt heel onlogisch, maar ik heb nooit bedacht dat er ook een andere manier is om ermee om te gaan. En die manier is om ernaar te kijken en het juist aandacht te geven in plaats van weg te stoppen.

Ernaar kijken en me afvragen: waarom voel ik deze pijn? Waar komt het vandaan? Wat zit erachter? Is de pijn terecht? Er tijd voor maken en het doorvoelen. Er mee te zijn. In de pijn zit altijd een les.

Voel ik me niet goed genoeg? Heb ik moeite met vertrouwen (waarom dan?)? Zie ik draken die er misschien niet zijn? Is dit wie ik wil zijn?

Alsof je er samen mee in een kamer stapt en er op een stoel tegenover gaat zitten en het recht in de ogen aankijkt. Wat wil je mij vertellen? Het vertelt altijd iets, waar je vervolgens weer mee door kunt.

Het is niet dat het er dan niet meer is, maar door het in het licht te zetten lijkt het meer een onderdeel van jezelf te worden in plaats van een gezwel aan je lichaam dat je het liefste ontkent. Door er naar te kijken, leer je te accepteren dat het er is. En doordat het er mag zijn, voelt het als bevrijding.

Door dit iedere keer weer te doen (best vermoeiend hoor) wordt het steeds makkelijker om ermee om te gaan. En voelt het als steeds minder nodig om situaties uit de weg te gaan, want je weet dat je een manier hebt om ermee te dealen.

Zoooooo genoeg pijn voor nu!!

Foto Emmily B.