Niet in de hand

Ik krijg net een telefoontje van L1 presentator Sander Kleikers dat ik vanavond naast hem zit als tafelheer voor de laatste aflevering van het seizoen SPRT op maandag. Hier de uitzending:

http://www.l1.nl/video/sprt-op-maandag-27-mei-2013#.UbpiUpVheMo

Normaal gesproken zou daar oud volleybal speelster Suzanne Freriks zitten. In verband met de vermiste en vermoorde recordinternational volleybal Ingrid Visser en haar man zal Suzanne er niet zijn. Zij speelde samen met Ingrid en is uiteraard niet in de gelegenheid om nu voor tv te verschijnen.

Dat is schrikken

Ik schrok behoorlijk toen Sander mij net vroeg om het over te nemen. Er komen wel meer mensen te overlijden, maar wanneer het zo dichtbij komt, denk je er toch langer over na. Mijn leuke enthousiaste collega Suzanne verliest nu iemand in haar leven waar ze winst en verlies mee gedeeld heeft en die haar persoonlijk heeft geïnspireerd. Ingrid Visser was de beste speelster van Nederland.

Ingrid Visser Ingrid Visser

Ik ben absoluut geen drama queen en ik hou totaal niet van media of mensen die angst zaaien. Ik ben best nuchter en weet dat dit soort dingen kunnen gebeuren. Toch raakt dit nieuws mij. Omdat deze geweldige speelster is komen te overlijden natuurlijk, maar voornamelijk omdat ik een week geleden nog met een lachende Suzanne in de trein zat te brainstormen over onze dromen na het leven als topsporter. Toen was er voor haar nog geen vuiltje aan de lucht.

Help, de controle kwijt

Een paar dagen later zat ik met de vrijgevochten Digital Nomadz aan de koffie en hadden we het over hoe je gelukkig kunt worden door de dingen te doen waar je zelf helemaal achter staat. De eigen controle in handen nemen in het leven en jezelf kwetsbaar maken. Waar ik extreem blij wegging, omdat ik geloof wat zij geloven.

Maar voor Suzanne gebeuren er nu dingen die ze niet kon verwachten en waar ze geen invloed op kon hebben. Toch veranderd dit iets in haar levensloop en haar kijk op het leven. Ze moet met dit verlies dealen. Het verliezen van controle in het algemeen maakt me bang. Maar dat gebeurd met kwetsbaarheid ook.

Accepteren en doorgaan

Dat vraagt om een groot acceptatie- en aanpassingsvermogen. Afhankelijk van de mate van invloed die een gebeurtenis op je leven heeft natuurlijk. Hoe dichter je er bij staat, hoe meer het je veranderd.

Persoonlijk denk ik dat je deze momenten zoveel mogelijk moet gebruiken om te zien dat het leven relatief en tijdelijk is. Er is letterlijk en figuurlijk een deadline in het leven. Waar, wanneer en hoe die komt weet je niet precies. Dus als je wilt leven moet je het nu doen. Al is dat voor mij makkelijker om te zeggen nu dan voor Susan, of de familie van Ingrid.

Heel veel sterkte met dit verlies!