Het publiek was de held.

Deze middag sprak ik voor 150 man in het Limburgse Heel. Het thema was: ‘Samen sterk’.

Wat mij soms in de weg zit bij presentaties voor een groot publiek, is dat ik meer met mezelf bezig ben (doe ik het wel goed? Ben ik wel compleet?), dan met het doel en de vraag van het publiek.

Ik blijf dan hangen in een verhaal dat mij veilig naar het einde brengt. Pure angst om vast te lopen of het even niet te weten. Ik wil het controleren.

Maar daarna ga ik altijd met een eenzaam en teleurgesteld gevoel naar huis. Alsof ik er niet alles heb uitgehaald. Mensen vonden het cool, maar zijn zelf niet getransformeerd.

Ooit zei een coach tegen mij, jij scoort altijd een 8. Maar je hebt een 10 in je. Noem het te zelfkritisch, maar die 8 geeft mij te weinig voldoening.

Een goed verhaal laat mensen een innerlijke reis maken en iets leren over zichzelf. En daarvoor moet je als spreker durven om ècht contact te maken met je publiek en er oké mee zijn dat het misschien anders loopt dan je van tevoren had verwacht.

Mensen reageren niet altijd zoals je hoopt als je een vraag stelt en vinden een confrontatie niet altijd fijn. Toch moet je door die ongemakkelijkheid heen. En dat lukte goed vandaag.

Het voelde anders. Beter.

Het voelde als een publieke coaching, waarin ik mensen in zichzelf liet graven net zolang tot ze allemaal iets hadden om mee naar huis te nemen. Een les, een vraagstuk of een inzicht.

Mijn eigen verhaal was puur ondersteunend en niet de hoofdact. Het publiek was de held. Ze hebben mij en elkaar geïnspireerd.

Rubicon jeugdzorg, bedankt voor de uitnodiging.