Het stoute broertje en zijn wijze oudere broer.

In mijn geest lijkt er altijd een gesprek gaande te zijn tussen twee partijen. Eén zit meer in het hoofd, is impulsief, houdt van sensatie en kiest graag voor korte termijn vreugde. Wat is NU fijn? NU leuk? En waar heb ik NU zin in? Los van wat de verdere gevolgen zijn.

De ander zit dieper in mij en is wijzer, minder goed te horen en lijkt liever te kiezen voor (de op dat moment ogenschijnlijk saaie) langere termijn.

Als een jong speels broertje dat altijd in discussie is met zijn oudere wijze broer. De jongere broer zegt altijd het liefste ja tegen alles en de oudere stelt altijd de vraag: ‘Is dit wel goed voor je Wout? Sta even stil.’

Vroeger kreeg ik het tijdens de pauzes wel eens aan de stok. Ik herinner dat mijn broer Siem (nu 32) op een afstand toekeek en mij beschermend toeriep: ‘Wout, laat het gaan.’ Mega lief, maar echt luisteren naar hem deed ik niet.

Ik ben verreweg altijd beter bevriend geweest met die rebel in mij.

Het is zaterdagochtend, eigenlijk niet genoeg geld en een vriend belt mij op om lastminute mee te gaan naar een festival. Eigenlijk stond er een bezoekje aan mijn ouders gepland. En maandag heb ik een belangrijke filmdag waar ik scherp moet zijn. Maar jeetje, ‘EEN FESTIVAL MET MOOIE VROUWEN EN FIJNE MUZIEK EN VRIENDEN?!!……….Ik ga mee!’

Een leuke vriendin ligt naast me op de bank en we kijken een film. We voelen fysiek aantrekkingskracht tot elkaar, maar zitten beiden niet in een handige situatie om daar iets mee te doen. Jeetje, wat zou het fijn zijn om nu intiem met haar te zijn! De wijze stem fluistert ergens op de achtergrond in mijn oor: ‘Doe het niet. Dat gaat gezeur opleveren.’

De stouterik: ‘Doe het wel! Heel goed idee, dat wordt vast heerlijk.’

Het is 23.00 en ik moet morgen vroeg op. De film duurt nog maar 1.5 uur.
👼‘Ga lekker slapen. Die film staat ook morgen nog op Netflix. Dat zal je goed doen’
👹: ‘Leuk. De dag en film is zo mooi, en slapen kan nog wel als ik dood ben.’

Grrrrrrrrr……Hou toch je mond! 😀

Zo kan ik nog 1000 van dit soort dilemma’s beschrijven die zich dagelijks in mijn hoofd afspelen.

Oké, ik ben eerlijk. Ik hou van die jonge hond in mij. Hij brengt mij altijd avontuur en ontmoetingen met de meest uiteenlopende figuren. Hij zorgt ervoor dat er altijd wel iets gebeurt en het nooit saai is. Hij zoekt naar de extremen, waar het uitzicht extreem lelijk of extreem mooi kan zijn.

Ik denk niet dat ik hem ooit helemaal los kan (of wil) laten. Maar wel lijkt de wijze steeds meer mee te doen aan het spel. En stoute Wout durft hem nu zo af en toe wel gelijk te geven. En dat doet geen kwaad.

Foto Emmily B.