langzamerhand wat rimpels…

In februari ben ik 31 jaar geworden. Langzamerhand beginnen er wat rimpels te komen rond mijn ogen. Mijn wenkbrauwen lijken iets meer te gaan hangen en mijn gezicht wordt smaller. Het is heel subtiel allemaal, maar toch begin ik het ouder worden te zien.

Af en toe maakt het me bang te weten dat die jeugd niet meer terugkomt. Het snelle herstel. De ongecompliceerdheid. Het gevoel van ‘een ander lost het wel op’.

Maar meestal voelt het volwassen worden als een voorrecht. Waar mijn wenkbrauwen misschien iets meer gaan hangen, voelt het alsof mijn ogen steeds verder opengaan.

Ik heb het geluk dat ik door mijn nieuwsgierigheid mensen met een bijzonder verhaal mag ontmoeten en bevragen. Hoe langer ik bezig ben, hoe meer ik erachter kom dat dit mijn leven flink verrijkt. Alsof ik door die mensen méér ogen krijg.

Steeds weer een nieuw perspectief, een nieuwe manier van kijken.
Zoals die keer toen ik houthakker Djahoumar interviewde. Hij is nagenoeg blind. Toen ik hem vroeg of hij zich beperkt voelde, zei hij meteen: ‘nee, de enige beperking die ik voel is dat andere mensen naar mij kijken alsof ik beperkt ben’.

Daar heb ik lang over nagedacht. Wie is er nu eigenlijk beperkt?
Misschien wel de belangrijkste les die ik stap voor stap leer, is dat verbinden begint door te kijken door de ogen van een ander.

Laat die rimpels maar komen.

foto door Emmily B.com