Ontmoeting met dominee Jan Vaessen.

Dit weekend was ik bij het Permanent Beta festival ergens in de Drentse bossen. Een bijzonder festival dat door alle aanwezigen (zo’n 200 man) samen jaarlijks gecreëerd wordt.
Je betaald door iets te geven. Van tientallen workshops, tot meekoken, opruimen, optreden, bardiensten draaien, meedenken of wat anders.

Dit evenement gaat over vrijheid, geven en ontmoeten. Een bijzondere sfeer, die moeilijk te omschrijven valt.
Voor mij voelde het alsof veel mensen hun persoonlijke masker bij de ingang van het terrein hadden achtergelaten. Een openhartig gesprek met een vreemde was normaal. Eigenlijk was niks hier vreemd.

De ontmoeting die mij het meest is bijgebleven is die met dominee Jan Vaessen. Een prachtman, die vijf dagen met zijn mini-caravan aanwezig was. Vader van twee kinderen en al 29 jaar dominee in Gasselte. Dit jaar stopt hij daarmee op 65-jarige leeftijd.

Ken je het gevoel dat je iemand ontmoet en gelijk voelt dat je van die persoon houdt? Dat had ik bij hem. Alsof ik hem al mijn hele leven ken.

Jan kwam langs gewandeld toen ik met twee vrienden voor onze camper een biertje zat te drinken.
Hij kwam er bij zitten, nam ook een biertje en draaide een shaggie. We spraken over de meest uiteenlopende onderwerpen.

Het ging over angst, zelfafwijzing, liefde, het geloof, vriendschap en de zin.
Wat mij raakte was de manier waarop hij in staat was om zonder veel woorden, oordelen of op een adviserende manier heel veel wijsheid en inzicht op mij over te brengen.

Vanuit een warmte, een rust en zoals weinigen echt goed kunnen, door te luisteren.
Toen het gesprek eindigde gaf hij mij een stevige knuffel en vertelde ik hem, dat ik hem nooit meer zou vergeten. Dat sprak hij toen ook naar mij uit.

Het klinkt nu misschien wat klef of gek. Maar zo voelde het absoluut niet. Het voelde echt.
Ik ga hem binnenkort opzoeken in Drenthe met mijn camera.

Snel zal ik ook meer van mijn inzichten delen. In mijn hoofd is dit weekend iets in gang gezet, dat ik niet meer kan en wil stoppen.