Sport verbroederd! Misschien nog meer als het fout gaat.

Dit weekend werden de ‘Urban Polevault Series’ georganiseerd. Drie dagen polsstokhoogspringen op het marktplein in drie verschillende steden. In Alphen a/d Rijn, Wormerveer en Apeldoorn. Mijn oude sport.

Een initiatief van drie Nederlandse topatleten Femke Pluim, Menno Vloonen Eelco Sintnicolaas om de sport breder onder de aandacht te brengen.

Ik was gevraagd om het evenement aan elkaar te praten. Heel gaaf om te doen.

Na twee succesvolle dagen werd er vandaag gesprongen op het Raadhuisplein in Apeldoorn. De terrassen zaten vol. Een mannetje of 250 denk ik. Het begon met het vrouwenspringen. Dat verliep allemaal goed. Tijdens de wedstrijd werd het nog drukker.

De wedstrijd was afgelopen en ik bedankte het publiek. De mannen konden beginnen met inspringen.

Ik ging kort bij een cafe naar binnen om mij even op te laden voor de rest. Niet veel later komt er een man naar mij toe. Heb je gezien wat er is gebeurd?

‘Ja, er is een mooi evenement bezig en ik mag het zo weer aan elkaar kletsen’. Hij keek mij serieus aan en zei: ‘Er is iemand naast de mat gevallen’.

Ik ging naar buiten en daar lag een Belgische springer op de grond. Er stonden mensen van de organisatie met grote stukken folie, om hem af te schermen van het publiek. Het zag er best heftig uit.

De sfeer was heel raar op dat moment. Mensen op terras waren stil, ik zag andere springers beduusd rondlopen en een organisatie in lichte stress.

Niet veel later werd hij afgevoerd naar het ziekenhuis. We hadden op dat moment nog niet veel kennis over de ernst van de situatie. Sowieso was de situatie heel naar.

Ja, en wat doe je dan. Breek je de hele wedstrijd af? Of ga je door? En wat vertel je het publiek, die duidelijk in spanning zaten af te wachten wat er ging gebeuren. De situatie was onzeker. Er werd getwijfeld over de voortgang.

We kregen door dat de situatie niet goed, maar wel stabiel leek. We besloten om het evenement positief af te sluiten en de wedstrijd niet door te laten gaan, maar wel nog een paar demonstratiesprongen te maken.

Ik was gespannen. Hoe gaat een publiek hierop reageren? Ik ben als presentator de aanloop opgestapt en heb mij namens de organisatie heel kwetsbaar opgesteld. Eerlijk en met medeleven uitgesproken dat we het evenement niet op deze manier wilden eindigen. Ik sprak de twijfel voor onze keuze uit.

En wat toen gebeurde was in mijn ogen magisch. Door de situatie (en eerlijkheid) leek de organisatie, maar ook het publiek in een klap veel dichter bij elkaar te staan. Alsof iedereen zich even totaal realiseerde dat we allemaal mens zijn, soms moeilijke keuzes moeten maken en mensen voelden mee met deze treurige situatie.

Er volgde (met heel veel respect voor onze gewonde springer) een spetterende demonstratie. Er was niemand in het publiek die niet meeklapte. Ik heb niet vaak zo een bijzondere en dubbele sfeer meegemaakt.

Het evenement was in mijn ogen ondanks de val, een groot succes. In ieder geval een die ik niet meer vergeet. En dat gezegd hebbende hoop ik dat hij snel zijn stok weer op kan pakken en er goed vanaf komt. Polsstokspringen is duidelijk niet zonder risico.

Ik kreeg via de app net een positief bericht. Volg Urban Pole Vault Seriesvoor verder nieuws over zijn situatie.