Waar zou ik zijn zonder, jawel… Mijn moeder 🙂

Veel mensen die ik leer kennen en die vervolgens mijn moeder ontmoeten zien gelijk de overeenkomsten. Het enthousiasme, de directheid, het harde praten, ook wel een zekere mate van eigenwijsheid en zelfstandigheid. De hoge energie (die ook ineens helemaal kan verdwijnen).

Zij nam mij voor het eerst mee naar de atletiekbaan. Ze ging mee naar mijn wedstrijden. Waar ze mij omarmde als ik won, of als ik verloor. Alles was goed. Ze is altijd trots.
Samen het tentje met onze spullen aan de rand van de baan opzetten. ‘Duwen, trekken’. Schaterlachen met onze twee linkerhanden, terwijl alle andere clubgenoten al lang klaar waren en stonden te kijken naar onze onhandigheid.

Ze heeft mij leren schrijven. Zij corrigeerde zo een beetje al mijn teksten. Nog steeds gaan mijn belangrijke teksten langs haar, voor het de wereld in gaat. Sorry mam, deze tekst zit waarschijnlijk vol fouten, maar mijn sportles start om half 9 en die wil ik halen 🙂.

Mijn moeder Sophie (roepnaam Fieke) werkt al flink wat jaren voor de gemeente Amsterdam, waar ze meewerkt aan de stadskrant. De Amsterdammers kennen hem wel, de krant met de grote rode letters ‘Amsterdam’ die regelmatig in de brievenbus ligt.

Nu is de organisatie achter deze krant gecentraliseerd, maar eerst was ze eindredactrice van de Amsterdam-Noord krant. Waarmee ze de prijs won van beste stadsdeelkrant van Nederland.
Je hoort het, ik ben ook heel trots op haar. Ik probeer haar nog altijd zover te krijgen dat ze op Kwetsbare Held een maandelijkse column/ item gaat maken. Tot nu toe nog niet met succes. Misschien als ze met pensioen gaat. 😉

Er is nog veel meer. Maar genoeg veren in je …. voor nu!
Mam, je bent de beste!! Vandaag met moederdag, maar ook ervoor en erna.
Dikke zoen van je middelste!!