We hebben elkaar nodig

Vandaag gaf ik in Heerlen een presentatie over de kracht van kwetsbaarheid.
We waren met een kleine groep mensen. Op een gegeven moment ging het over jezelf openen naar een ander.

Een jonge vrouw vertelde dat ze nooit had geleerd hoe ze dat moest doen. Ze was altijd bang om verlaten te worden, voordat iets ook maar kon beginnen.
Ze was duidelijk heel streng voor zichzelf. Alles wat ze deed vond ze nooit goed genoeg. Ze kon niet bedenken waar ze trots op was.

Ik vroeg haar: ‘Zijn er momenten waar je wel van jezelf houdt?’
Het was even stil. Het leek wel alsof ze op dat moment tot een realisatie kwam.
‘Nee, ik hou niet van mezelf’.

Ik vind het moeilijk om de situatie precies te omschrijven, maar het kwam heel hard bij mij binnen. Ik viel stil. Ik kon het niet geloven. Ze was zooo mooi.
Waarom zag ze dat zelf niet? Wat gaat er mis? Waarom houdt niemand haar vast? Waarom vertelt niemand haar hoe mooi ze is?

Andere mensen begonnen iets te vertellen om de situatie niet ongemakkelijkheid te maken. Ik bleef stil.

Het maakte mij echt verdrietig. En verward. Deze confronterende situatie was nieuw voor me.
Iets later vroeg of ik eerlijk mocht zijn. Dat mocht. Ik sprak de pijn die ik zelf voelde hardop uit.
Zonder erover na te denken liep ik naar haar toe en heb ik haar vastgepakt en stevig tegen mij aangehouden.

Het voelt raar om dit te vertellen, maar bijna raarder om het niet te vertellen.
Van de week volgde ik geluksonderzoeker Leo Bormans een dag. Hij zei mij dat het grote probleem van deze tijd niet veiligheid, maar eenzaamheid is.

We hebben elkaar nodig. Dat is duidelijk.